รักแบบสุดหัวใจ
รักแบบที่ว่า ก็กูชอบพี่เค้าจริงๆ
รักแบบที่มือสั่นตอนที่พี่เค้าแวะมาที่ห้องชีวะ
รักแบบที่กล้าจะรัก
อยากไปโรงเรียนแบบอยากจะไป
ตื่นเช้าๆไปเจออากาศเย็นๆ
กับหมูเชียงฮายหน้าโรงเรียน
กับห้องเรียนกับแสงตอนเช้า
ในความสงบที่เราจะไม่มีทางพบตอนสิบเอ็ดโมง
รักหกทับสี่ ที่ ในตอนนั้นมันก็มีคนที่ไม่รัก
แต่พอพูดถึง มันก็รักอะ
รักเวลาไปทัศนศึกษากับพวกมึง
ทุกคนอาจไม่ได้สนิทกันมากขนาดนั้น แต่ ก็รักอะ กูรู้พวกมึงก็รัก
รักงานกีฬาสีที่เหนื่อยจะตายห่า ที่ต้องทะเลาะกัน
ที่ต้องร้องไห้ แต่กูก็รัก
รักการขึ้นสแตนด์ ถึงแดดมันจะร้อน
รักคณะราชพฤกษ์ รักทุกอย่าง
รักรุ่นพี่ด้วย คนนั้นไงมึง
ตอนนี้เค้าเรียนจบแล้ว กูก็ไม่รู้เค้าจะยังกลับมา
เวิ่นเว้อถึงสมัยมัธยมเหมือนกูตอนนี้มั้ย
แต่กูก็รักนะ
รักอาจารย์ที่ตอนนั้นก็ไม่ค่อยรักเท่าไหร่หรอก
รักโต๊ะเรียน ที่เอาอะไรก็ไม่รู้มาแปะจนรกไปหมด 55
รักอาจารย์นพดลที่รักพวกเรา
รัก
รักตัวเองที่มีความสุข
รักช่วงเวลานั้น
รักที่จะแบกกล้อง ซึ่งหนักชิบหาย
เพื่อที่จะไปถ่ายรูปในโรงเรียน
แค่รัก แค่อยากทำ
รักที่พวกเรายังไม่รู้ว่าอนาคตมันเป็นยังไง
รักที่เรามั่นใจ ว่ามันต้องดี กับไอสิ่งที่เราเลือก
อยากจะกลับไปรักแบบนั้นได้อีกครั้ง